من فکر میکردم که تلاش تمام بچه ها در جهت رسیدن به مدینه فاضله است اما دیدم نه این طور نیست.  با خودم جریانات عادی و روزمره یک انسان ایرانی (که صد البته توی ایران زندگی میکند) رو بررسی کردم و فهمیدم که سناریوی زندگیشون مثل سناریوی فیلمهای هندی که همیشه مشخصه و با اومدن اسامی بازیگرها و یا دیدن چند لحظه اول فیلم میشه فهمید شبیه. دیدم یک متولد و ساکن توی ایران روند زندگیش به این صورته: به دنیا میاد به مدرسه میره اگه بتونه دانشگاه میره بعد یا میره کار دولتی و جیره خور دولت شدن و یا کار آزاد و کار سخت و طاقت فرسا برای بقیه بدون هیچ آینده روشن البته اولی بهتره چون تکنیک های زیادی واسه پیشرفت داره. ولی جذب به کار شدن توی اولی یه شرایطی داره میبرنت به مصاحبه و ازت یک سری سوال می پرسن که خیلی از سوالات رو دقیقا با دروغ محض جواب می دی(آیا توی نماز جمعه بودی؟ ولی فقیهت کیه؟ رهبرت کیه؟ مذهبت کیه امام شمار X اسمش چیه و راه پیمایی روز XX در کجا برگزار شد و ...... ). دومی هم که نیاز به اینا نداره اما دیگه پیشرفتی نداره اما دومی حداقلش اینه که دیگه شرافت و اعتقاد خودت رو نمی فروشی به قول یکی از عزیزا که میگفت" اگه دین دارید پس آزاده نباشید". بریم به سر اداما جریانات زندگی ارانی توی ایران. حالا توی حین زندگی یک سری از آقایون هستن که رهبرای شما هستن اونهم چه رهبرایی هم دینی و هم سیاسی. تمام جملاتشون با فکر و با تدبیره حتی فدا شدنشون و آبروشون که از کسای دیگه سرچشمه گرفته. آقایون حرف می زنند و مردم عمل می کنند اما اینجا یه چیزی زیر سوال میره و  اون عقل ماست! یکی از بچه ها داشت راجع به مزیت امام ها و وجودشون و فداکاریشون صحبت می کرد حرف امام حسین پیش اومد و گفت که یزید مشروب خوار بود و نماز هم می خوند! بعد امام حسین واسه شرافت و نجات بشریت خودش و زن و بچش رو فدا کرد کاری بسیار تحسین بر انگیز و ارزشمند. یکدفعه یه چیزی توی ذهنم اومد شاه خوارزمیان( فکر کنم جلال الدین بود) که خودش، تمام زن و بچش رو واسه اینکه به دست دشمن اجنبی نیوفته وشرفتش از بین نره نابود کرد و تمام دنیا توی اون لحظه و توی اون دوران حسرته داشتن همچین پسری رو داشتن. چند لحظه دیگه فکر کردم یاد لطفعلی خان زند افتادم و اون همه رشادت و آرزوی آقا محمد خان قاجار واسه داشتن همچین برادر زاده ای (چون خودش نمیتونست بچه دار بشه).  به هر حال از بحث اصلی خارج نشیم  که زندگی روزمره ایرانی بود. بعد که رفتیم سر کار ازدواج می کنیم حالا دردسر و بدبختی های این هفت خان رو نمی گم بعد چند تا مساعده و چند تا وام حالا یه خونه می تونم بخرم یا شاید ماشین یا اگه خوش شانس باشم و زیرک هر دو تاش. بچه یا بچه هام دور و برم رو میگرند و بزرگ میشن و همین ها رو که من انجام دادم اونام انجام میدن خیلی ساده و مثل آب خوردن و این نهایت زندگی یک ایرانیه .

آیا تا بحال راجع به زندگیت فکر کردی؟

نوشته شده توسط کیوان جافرزاده در شنبه سیزدهم تیر 1388 |